Bu gece dolunay var. Penceremde gökyüzünü izlerken serin serin esip yüzüme vuran rüzgarla ürperiyorum. Tam da bu anda kalıp yok olan dertlerimin verdiği huzurla dolunayın etkisine bırakıyorum kendimi. Çünkü gece yerini güne devredince tekrar uyanacak kaygılar ve endişeler.
Küçükken yaptığım gibi yorganın altına saklıyorum kendimi. Gün aydı ama ben hala yaşadığım utanç yüzünden kimseye görünmek istemiyorum. Eve geri dönüşümün üzerinden bir hafta geçse de geride bırakmaya çalıştığım korkum hala benimle, peşimi bırakmayan bir gölge gibi. Hatalarım yüzünden hep arkamı kollamak zorundayım sanki.