Atebetü’l-Hakayık, Divan-ı Lügat’it Türk ve Kutadgu Bilig gibi edebiyatımızın en önemli eserleri arasında yer alır. Eser, Hakaniye lehçesi de denilen Karahanlı dönemi Türkçesinin elimizde bulunan nadir örneklerinden biri olması ve Orta Asya Türk kültüründen izler taşıması dolayısıyla da edebiyatımız içinde ayrı bir yere sahiptir. Uygur Türkçesi ve aruz ölçüsüyle yazılmış olan Atebetü’l-Hakayık, okuyanların rahatlıkla anlayacağı ve akılda tutabileceği şekilde düzenlenmiştir.

Arapça “kapı” anlamına gelen atebe ve “hakikatler” anlamındaki hakayık sözcükleriyle oluşturulmuş bir tamlama olan Atebetü’l-Hakayık’ın  anlamı “Gerçeklerin Eşiği” olarak açıklanabilir. Eserde, İslami düşünce ve görüşlere göre ahlaklı ve edepli olmanın yolları, ahlak ilkeleri, bilginin yararı, alçakgönüllülük, cömertlik, kibrin, cimriliğin kötülüğü gibi konular işlenmiştir. Halka öğüt vermek amacıyla kaleme alınan Atebetü’l-Hakayık’ta özellikle bilgi, dilin kullanılması, akıl konuları üzerinde durulduğu görülmektedir.