Bazı kadınlar vardır; hayatları türkü gibi başlar, ağıt gibi biter. Ya da tam tersi ağıtla başlar, türküye dönüşür. Asya, Köse Dağ’ın eteklerinde, henüz adı konulmamış bir özgürlük özlemiyle büyür. Kimse sormaz ona ne istediğini. Kimse sormaz rüyalarındaki yılkı atını neden bu kadar çok aradığını, saçları rüzgârda savrulurken nereye koşmak istediğini. Ama yürek sustukça büyür. Kınalı avuçlar ne kadar çok kapanırsa, içindeki ateş o kadar çok yanar. Sandal’ın taşlı yollarından İstanbul’un beton sessizliğine uzanan bu hikâyede Asya; eşini toprağa verir, çocuklarını kucağında büyütür, evini sırtında taşır. Ve yine de içinde bir yerde, o yılkı atı koşmaya devam eder.
Bu, yalnızca bir kadının hikâyesi değil. Bu; adı hiç anılmadan yaşayıp geçen annelerin, kız çocuklarının ve sustukça derinleşen bütün yüreklerin hikâyesi. Bir türkü gibi tanıdık.
Bir türkü gibi unutulmaz.