Durmaksızın aşkın şarkısını söyledi bülbül, güle...
Her daim etrafında kanat çırpıp durdu gülün...
Gece gündüz aşk nöbetinde... Gülün, aşk mevsimi bitip solacağını anladığı vakit ise olanlar oldu. *Dikeni bunun için olsa gerek.* dedi, bülbül...

*Yoksa gülün üzerinde dikenin ne işi var?* Dikenini kalbine sapladı gülün; aşkla uçup gitti bu diyardan.. Ta ki bu arsız sarmaşık bir başka bülbülün garip yüreğine sarılana kadar...

*Gönlümden geçenleri yazdım gönlünüze dokunsun diye...*