1980’lerin gri İstanbul’unda, rutubetli odalarda kurulan hayaller, bir gece kapıya dayanan siyah bir Buick’in motor sesiyle darmadağın oldu. Beliz için bu araç bir kurtuluş değil, kadim bir borcun tahsilatı için gönderilmiş bir elçiydi. Ailesini yoksulluktan çekip çıkarmak için "satılan" genç bir kız, Kocaeli’nin sisli dağları arasında yükselen Asam Malikânesi’ne adım attığında, sadece bir gelin değil, asırlık bir kehanetin son kilidi olduğunu bilmiyordu. Zenginlik ve güç sarhoşu bir koca: Mülazım. Geçmişin kemik tozlarını kireçle örten bir gölge: Beyaz Atlı. Ve yerin yedi kat altında, zincirlerini kırmak için "en taze olanı" bekleyen bir dehşet: İfrit. Beliz, rahminde büyüttüğü mucizenin aslında Mahşer’in kapısını aralayacak olan tek anahtar olduğunu fark ettiğinde artık çok geçtir. Mahzenin derinliklerinden yükselen o ritmik “Tak... Tak… Tak...” sesi, sadece ölümün değil, asil bir soyun acı dolu feryadıdır. Şimdi, sessizliğin ve gölgenin hüküm sürdüğü bu mülkte, Mahşer’in kapısını aralayan o son “tak tak tak” sesini dinlemeye hazır mısın? Kuyu ağzını açtı, Atlılar kapıda ve İfrit kendi lisanında fısıldıyor: "Mülkiyet el değiştirdi..." “03.02…Toprağın kustuğu, altından daha ağırdı.”