İlk elimi tutan, bana doğruluğu, dürüstlüğü ve insan olmanın kıymetini öğreten sendin anneciğim…
Bir gün, “Benim hikâyemi yazsan roman olur.” demiştin.
Ben de sana, “Yazarım anne.” diye söz vermiştim.
Şimdi o sözü yerine getiriyorum. Yokluğunun üzerinden yıllar geçti ama özlemim hiç eksilmedi.
Seni bazen bir çiçeğin kokusunda bazen bir şarkıda bazen de eski bir hatıranın içinde yeniden buluyorum.
Şimdi daha iyi anlıyorum; mutluluk, annesinin yanında oturabilmek, sesini duyabilmek ve duasına sığınabilmekmiş.
Senin hikâyeni bir kitaba sığdırabilir miyim bilmiyorum anne.
Ama bildiğim bir şey var:
Sen, benim kalbimde hiç bitmeyecek bir hikâyesin…