Okur, bu satırlarda yalnızca bir annenin evlatlarına seslenişini değil, kendi çocukluğundan kalan izleri de bulabilir. Kimi zaman bir kız çocuğunun saçlarına dokunan şefkati hisseder, kimi zaman bir oğlun omzuna bırakılan sessiz güveni fark eder. Bu metinler, yalnızca evlatlara değil; bir zamanlar çocuk olmuş, büyürken bazı duyguları geride bırakmış herkese hitap eder. Çünkü sevgi anlatılmaz, hissedilir. Bir annenin duası, zamanın yıpratamadığı en güçlü mirastır.

“Akşamüstü sokaktan gelen top sesini duyunca, dizlerimdeki yaraların neden artık acımadığını düşündüm. Meğer acı, oyunun bittiğini anlayınca başlıyormuş. Çocukluk, cebimde unutulmuş bir misket gibi elimi her attığımda orada olmayışıyla parlıyor.”