Artık seslerini duyamadığım ama kalbimde 
konuşmaya devam eden insanlar için yazdım. 
Hayatımın bir köşesinde iz bırakmış, 
benimle bir şeyler paylaşmış, 
beni ben yapan yollara dokunmuş insanlardı 
onlar ...
Kimi bir gülüş bıraktı hafızamda, kimi sözcükler, 
kimi yıllar sonra fark ettiğim bir iyilik ... 
Zaman geçti.
Sandalyeler, masalar boşaldı. 
Telefonlar sustu ama anılar ...
Anılar hiç gitmedi.
Okuyacaklarınız sadece geçmişe ait öyküler değil,
sevmenin, anımsamanın ve vefanın öyküleri.
İnsan ne zaman gerçekten ölür biliyor musunuz?
Adı son kez anıldığında ...
O son hiç gelmesin diye yazdım.
M. Osman Akbaşak