Roberto Calasso, Amerikan Halüsinasyonları’nda sinemanın doğasını, zihinsel imgelerin (figmentum) yapısını ve bu imgelerin beyaz perdedeki tezahürlerini felsefi, mitolojik ve nörofizyolojik bir perspektiften ele alıyor. On yıllık bir sürece yayılan metinler, sinemayı zihnin en mahrem süreçlerinin dış dünyadaki yansımasını görünür kılan bir düşünce alanı olarak yorumluyor. Alfred Hitchcock’un Arka Pencere (Rear Window) ve Ölüm Korkusu (Vertigo) filmleri etrafında gelişen çözümlemeler, görüntünün, bakışın ve zihnin işleyişine odaklanıyor. Zihinde kendiliğinden beliren fosfen olgusu ile sinematik imgeler arasındaki ilişkiyi inceliyor; Kafka’nın Kayıp [Amerika] romanındaki halüsinatif Amerika tasviri üzerinden modernitenin karanlık yüzünü tartışıyor. Sinemayı fetişizmin ve imgelerin egemenlik kazandığı bir alan olarak okuyor; perdedeki gölgeleri kolektif bilinçdışının mitolojik yansımalarıyla buluşturuyor. Metin boyunca değinilen filmlerden doğrudan sahneler aktararak düşüncesini somut örnekler üzerinden geliştiriyor. Özellikle Ölüm Korkusu ekseninde öne çıkan figmentum kavramı aracılığıyla Hitchcock karakterlerinin düşünce dünyasını, hayal ile gerçeklik arasındaki geçirgenliği ve imgelerin insan bilinci üzerindeki etkisini estetik bir dille yorumluyor.