Bu kitabı yazarken, her insanın içinde bir yerin hep mavi kaldığına inandım.
Bazen bir çocuğun masum bakışında, bazen bir öğretmenin yorgun ellerinde, bazen de bir veda anının sessizliğinde saklı o mavilik...
“2033 – İçimizde Bir Yer Hep Mavi” tam da bu inançtan doğdu.Her öyküde, insanın iç dünyasına, kırılgan yanlarına, unutulmuş duygularına ve görünmeyen yaralarına dokunmak istedim.
Yalnızlığı, umudu, vicdanı, sevgiyi, yoksulluğu, ihaneti, ölümü ve geçmişle yüzleşmeyi anlattım.
Çünkü bazen en sessiz çığlıklar, en çok şeyi anlatır.Bu kitapta yer alan karakterlerin her biri, hayatın arka sokaklarında sessizce yürüyen insanlar.
Belki bir fabrika işçisinin, belki bir öğretmenin, belki bir anne ya da çocuğun gözlerinden bakacaksınız dünyaya.
Kimi zaman Anadolu’nun yoksul ama sıcak topraklarında, kimi zaman geleceğin soğuk metalik dünyasında bir yolculuğa çıkacaksınız.
Her hikâyede başka bir yara, başka bir umut var.“2033” sadece bir tarih değil benim için; insanlığın kendisiyle yüzleştiği, vicdanın ve bilincin sınandığı bir dönüm noktası.
Bu öykülerde hem geçmişin hüznü hem geleceğin korkusu var.
Ama her şeyin ötesinde, insana dair değişmeyen bir şey var: ışık.
İçinde kaybolsak da asla sönmeyen bir ışık…İstiyorum ki bu öyküler, okurun kalbine dokunsun.
Kimi satırlarda kendi hikâyenizi bulun, kimi satırlarda bir yabancının gözünden kendinizi yeniden tanıyın.
Belki içinizde bir yer sızlayacak, belki de bir mavi ışık yanacak yeniden.Çünkü inanıyorum.
Ne yaşarsak yaşayalım, ne kadar kaybolursak kaybolalım,
İçimizde bir yer hep mavi kalır.

Melek Atalar