İçimi buz gibi yapan bu huzursuzluğun kaynağını bilemiyordum. Çok uzun yıllar önce beni terk eden bir adamın yanındaydım, bu yüzden mi umulmadık bir kötü deneyim yaşayacağıma dair bir sezgi tetikleniyordu? Yoksa köyün nemli, loş, karanlık sessizliği mi? Hatta otel görevlilerinin neredeyse hepsinin kara suratlı, yaşlı insanlar olmaları mıydı bu ürpertinin sebebi? Yoksa havanın iyiden iyiye serinlemesinden dolayı üşüdüğüm için mi içim ürperiyordu? Ayhan gerginliğimi hemen fark etmişti. Rahatlamam için beni telkin ediyor; kâh içmeye, yemeğe eylenmeye teşvik ediyor; kâh “Üşüdün mü?” diye soruyordu. Ardından yerinden kalkıp yanıma geldi, ceketini çıkarıp omuzlarıma nazikçe koydu. Ceketini koyarken de omuz başlarıma bir baba şefkatiyle dokunarak adeta, “Sorun yok, her şey yolunda, keyiflen,” diyordu. Bir yandan da yanıma yaklaştığı ve ceketini omuzlarıma koyarken boynuma kadar eğildiği anda burnuma gelen parfümünün kokusunun rakıdan bir parça sarhoş olmuş başımı döndürüyor, bir yandan da teninin sıcaklığını hisseden tenimin titreyişini durdurmak için kaskatı kesiliyor bir yan da bütün bu etki altında kalmışlığımı gizlemek için çırpınıyordum.