Geleceğe doğru sürüklenen, zamanı geldiğinde bir çocuk kadar çaresiz, dilsiz ve savunmasız kalacağını bilen bir ruhun varoluşsal çığlığıydı bu. Dünya, ne yapılırsa yapılsın durulmayacaktı. Çünkü iyi ve kötü, varoluştan beri birbirine zıt ama birbirinden ayrılmaz iki güçtü. Ve şimdi, yaklaşan savaş dünyayı yeniden büyük bir kaosun eşiğine sürüklüyordu. Su, yaklaşan felaketi iliklerine kadar hissediyor; fakat içindeki sesi en yakınındakilere, Gölge Dileklere bile duyuramıyordu. Onu her an tetikte tutan, kimseye güvenmeden nefes almaya mahkûm eden o görünmez tehdit neydi? Zihninin yarattığı amansız bir paranoya mı? Yoksa yaklaşmakta olan mutlak sonun sessiz ayak sesleri mi? Sırtındaki yükle omuzları çöken, ruhu ümitsizliğin en derin çukuruna hapsolan bir kadın… Sevdiklerini korumak, nefes almaya devam etmek ve yaklaşan karanlığın kaynağını bulmak zorunda. Fakat bazı savaşlar dışarıda değil, insanın kendi zihninde başlar.