Âdem birdi. Nûh birdi. İbrâhim birdi. Peki neden dört kitap? İki bin yıldan uzun bir zamanı aşan, dört ayrı dilde, dört ayrı coğrafyada indirilmiş olan Tevrat, Zebur, İncil ve Kur’ân-ı Kerîm hepsi aynı Âdem’den başlar. Aynı Nûh’un gemisini kurar. Aynı İbrâhim’in bıçağını indirir. Aynı Mûsâ’nın asasıyla denizi yarar. Aynı Meryem’e aynı meleği gönderir. Peki neden bu kadar benziyorlar? Nerede ayrılıyorlar? Ve bu yüzyıl süren ayrılık, bizim sandığımız kadar derin mi? Kahire, Şam ve Beyrut’ta hem İslâmî ilimler hem de Kitâb-ı Mukaddes filolojisi tahsil etmiş bir akademisyenin kaleminden; dört kutsal kitabın ortak kahramanlarını, ortak kıssalarını, ortak ahlâk iskeletini ve birbirinden ayrılan teolojik çizgilerini yan yana koyan, polemiksiz ve dürüst bir karşılaştırma. Mâide 5/32’nin Mişna Sanhedrin’le şaşırtıcı örtüşmesi. On Emir’in Kur’ân’daki neredeyse birebir karşılığı. “Zekât” ile “Tsedakah”ın aynı kökten gelişi. Yûsuf kıssasının iki kitapta kelimesi kelimesine yankılanışı... Onları ayıran şey nedir, birleştiren nedir? Bu soruyu apolojetiğe kaçmadan, karşılıklı saygıyı bozmadan, tarafgirliğe düşmeden soran ve cevaplayan bir kitap. Üç İbrâhimî dinin kutsal metinlerinin bir aileden geldiğini, fakat aynı olmadığını göstermek üzere...
“Dinler birbirlerinden çok, birbirleriyle ilişki içinde anlaşılabilirler.” — Wilfred Cantwell Smith