Bir insan kaç kere gider?
İliklerine kadar sevildiğini hissederken kaç kez yüzüstü bırakır?
Ya geride kalan?
Kaç gün, kaç ay, kaç yıl bekler gidenin ardından?
Umut henüz çocukken tutulur Elif’e.
Bir gün, küçük kalbi hislerini daha fazla taşıyamadığında her şeyi itiraf eder. Ama onun adı imkânsızdır.
Dokunamaz, söyleyemez, yaşayamaz… 
ama sevmekten de vazgeçemez.
Bir kediyi sever gibi;
bekleyerek, sessizce, izin verilince.
Babasının ruhunda açtığı derin yaralarla  hayata tutunmaya çalışan bir kadının kaçış anlatısı bu; geride kalan bir adamın ise sevmenin bazen sessizce beklemek olduğunu öğrenmesi.
Zaten O Şarkıyı Ben Sana Yazmadım, aşkın, pişmanlıkların ve söylenemeyen cümlelerin arasından sızan bir hikâye.
Bir şarkının ezgisinde, bir şiirin satır aralarında saklanmış; boşa geçmiş bir ömrün içinde sıkışıp kalan iki kalbin yeniden başlama ihtimaline tutunma hikâyesi…
Unutulmaz aşklara yazılmış bir şarkı gibi…