Okumayı daha yenice söküp “anne” kelimesini yazdıktan epey sonra, annesinin sevdiği kiraz mevsimi geldiğinde babası bir mezara götürdü onu. Bembeyaz çiçekler açmış kiraz ağaçlarının arasından geçerken çocuğun yüzünde anne fotoğraflarının eksik mutluluğu, babanın yüreğinde ise yarım bırakılmış bir Anadolu türküsü hüküm sürüyordu. Çocuk ilk defa gidiyordu mezarlığa, “mezar” ve “mezarlık” kelimelerinin anlamını bile bilmiyordu. Babası uzun süre bu konularda ketum olmayı tercih etmiş ancak bazen kızının ısrarlı sorularına da kaçamak cevaplar vermeyi tercih etmişti. Hiç oyun oynamamıştı çocuk oralarda, oyuncakları arasında kahramanlarını oralara götürmeyi nereden bilecekti! Orası çocuklara göre bir yer miydi? Ne yaparlardı insanlar orada? Park var mıydı büyükler işlerini yaparken çocukların sıkılmadan oynadığı?