Bazı suçlar dosyaya girmez. İşlendiği mekânın taşına, duvarlarına, insanların susuşuna işler. Yıllar geçer, hayat devam eder ama o suskunluk hiç bitmez…

Aynı mekân, aynı kirli ilişkiler, aynı sağır edici sessizlik…
Bununla birlikte seyreder insanlığın kopuşunu.
Ankara baskı yapar, tanıklar susar, dosya daraltılır. Güç her zamanki gibi kendini korur ancak uyuyan gerçeğin, er ya da geç uyanmak gibi bir huyu vardır.
Zaman Uykusu, suçun değil suçluyu koruyan sessizliğin gerçeğidir.
Zamanın uyuttuğu gerçekler artık uyanmak zorunda.
Adaletin bazen bir zafer değil sadece hakikatin adını koyabilme cesareti olduğunu savunan, topluma gerçek bir mesaj veren bu eser; Anadolu insanını “zamanın uykusuna daldırdığı” gerçeklerin uyanışına davet ediyor.
“İnsanlar ölünce uyanır.”