Yılkı atlarına kimse gem vuramaz... Halil de vuramadı. İnsandı. Bir resim sıcaklığında sevdi onları...
Yeraltı türünün yeni kalemlerinden Osman Akyol’un dör­düncü romanı.
İşi biten Cihan üstünü giyip çıkmak üzere kapıya yönel­di. Kapıda Sevim’le uzun uzun öpüştüler. Sarıldılar, koklaş­tılar. .. Adı konmamış bir veda gibiydi sanki bu sarılış...
Cihan çıktıktan sonra Sevim banyoya girdi. Ardından da iki bira bardağıyla Halil girdi. Bira bardaklarını aynanın önüne bırakıp önce küvetin kenarına oturan Sevim’in önden uzattığı bezi alıp arkasını sabunladı uzun uzun.
Dışarıdan kalıplı yapısına rağmen aslında bir zavallıydı Halil. Bunu tüm kalbiyle bir kez de kendi hissetti.