Kimiâ Sadr beklemeyi öğrenmiştir. Beklerken susmayı, susarken hatırlamamayı. Ama bir hastane koridorunda geçen birkaç saat, yıllardır yerli yerinde duran herşeyi yerinden oynatır.

İran’da başlayıp Paris’e uzanan bir aile hikâyesi, kuşaktan kuşağa aktarılan sırlarla birlikte yeniden açılır. Ailenin “büyükhadise” diye andığı o gün, Kimiâ’nın hafızasında yeniden belirir.

Yersiz Yurtsuz, geçmişin gerçekten geride kalıp kalmadığını soran bir roman. İnsan, ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, kendinden kaçabilir mi?