Bazı kitaplar susar. Bazılarıysa, suskunluğun dilini çözer.
“Yaralı Akıl Günlükleri”, bir sabah uyanmanın ağırlığıyla başlıyor. Gözlerini açmak ama uyanamamak... Ve her yeni günde, kırılmışlığın farklı bir yüzüyle yüzleşmek. Bireyin iç dünyasında kopan fırtınaları, dört duvar arasında büyüyen yalnızlığı ve en çok da “iyi değilim” diyememenin ağır sessizliğini anlatıyor.
Ama bu, yalnızca bir kişinin hikâyesi değil. Tıpkı Cengiz Aytmatov’un Gün Olur Asra Bedel’inde iki apayrı dünyayı bir noktada birleştirmesi gibi, bu kitap da bireyin kırılganlığı ile toplumun dayattığı suskunluğu görünmez bir düğümle birbirine bağlıyor. İçimizde büyüyen o sessizlik meğer sadece bize ait değil; aileden, mahalleden, toplumdan miras kalmış.
Bu da kendi iç hesaplaşmamızı yaparken, aslında koca bir toplumun yaralı bilincinde dolaştığımızı gösteriyor.
Psikolojik deneme türünde kaleme alınan bu eser, bilinçli tekrarları ve hem bireysel hem toplumsal manifestoya dönüşen sesiyle, okuru kendi sessizliğiyle yüzleşmeye çağırıyor. Çünkü bazen en büyük gürültü, suskunluğumuzun yankısıdır.
“Uyanmak zor geliyor. Ama asıl mesele, uyandığında neyle karşılaşacağını bilmek.”