Tarih genellikle muzaffer generallerin parıltılı kılıçlarıyla yazılır; ancak Yahya Sinvar’ın hikayesi, paslı bir hücre anahtarının nasıl bir stratejik hançere dönüştüğünün hikayesidir. Bazen bir hücrenin sessizliğinde, bazen de bir tünelin karanlığında yazılan bu destan, düşmanının ona biçtiği "mahkûm" gömleği-ni yırtıp, o gömleğin her bir ipliğinden devasa bir di-reniş ağı ören bir zihnin anatomisidir. Bu, sadece bir direniş öyküsü değil; zamanı bir mühimmat, mekâ-nı bir labirent ve sessizliği bir psikolojik harp aygıtı olarak kullanan bir "irade mühendisliğinin" tezahürüdür.