Sırf sevdiklerin üzülmesin diye tek başına sahiplendiğin acılar vardır.

Sana anlatmadığım, anlatamadığım şeyler de var anne.

Kim bilir, belki de senden öğrendim içimin fırtınalarını yüzümdeki gülümsemeyle ve  dudağımdaki *iyiyim ben* yalanlarıyla kapatmayı. Kim bilir, belki de sen anlıyorsun gözlerimdeki acıyı.

Ama ne senin sormaya dilin gidiyor ne de benim anlatmaya cesaretim var.

Oysa uzanıp dizlerine *Yoruldum artık anne!* diyerek ağlamayı ne de çok isterdim.

Ama sen beni yine de iyi bil anne. Ne ben artık senin arkana saklanacak kadar küçüğüm ne de sen beni o yorgun dizlerinde taşıyabilecek kadar güçlü.

Sebep olacağım her gözyaşına kurban olurum ben.

Sen kendine iyi bak annem.

Ben toparlanmanın yolunu nasıl olsa bir şekilde bulurum.