İnsanları birbirine benzer görünür ama her biri ayrı bir dünya taşır içinde bu kasabanın. Kırık sevdalar, yarım kalmış sözcükler, dilsiz bekleyişler ve bazen de bir çığlık kadar derin suskunluklar…

Biraz hüzün, biraz umut ve bolca insan…
Bu satırlar yazılırken yüreğimde tek bir şey vardı:
Bir kasabanın içinde geçen sıradan gibi görünen anların, nasıl büyük dönüşümlere gebe olduğunu anlatmak. Ve o anların, biz fark etmeden ruhumuzu nasıl şekillendirdiğini göstermek…