Verandada Son Yaz, kadınların duygusal hafızasında kalan ilişkileri, bekleyişleri, içsel monologları ve zamanla dönüşen ruh hâllerini anlatıyor. Her öyküde, sevmenin ağırlığı, gitmenin hafifliği ve kalmanın bedeli sorgulanıyor. Kitap; aşkın, hayal kırıklığının ve bazen de kendine gülümseyerek bakmanın kısa ama derin yansımalarıyla örülü. Bazen bir mevsim, bir hayatın son perdesine denk gelir. Rüzgâr hafif eser ama içini ürpertir; gün batımı daha uzun sürer sanki çünkü gitmek istemeyen bir vedanın içindedir zaman. O yaz, verandada otururken sessizliğe gelen o sade cümlelerin tuhaflığı değiştirir. Giderlerin ardından kalan sözler, elinizle tutulamayan eksikler ile içimizde saklı kalan hikâyeler de oradadır.
Bu kitap, geçmiş mevsim ama hiç unutulmaması düşünülen, yarım kalan bakışların ve suskun anların izini sürüyor. Her duygunun adı bazen tam yazılamaz ama hissi bir köşede saklanır; yazar kalemi yeniden ayağa devam eder... O verandada, sessiz bir buluşma gibi değil, zamanın değişen rüzgârına rağmen kendini onarmaya çalışan kadınların içsel yolculuğu anlatılıyor. Her bir öykü; ayrılık, kabul, huzur ve yeniden başlama temalarını kendi özgün ritmi içinde ele alarak okurda derin bir iz bırakmayı amaçlıyor. Tam da bir mevsim gibi: bazen coşkuyla başlar, hüzünle sürer ve dingin bir kabullenişle kapanır.
Verandada Son Yaz; kadınların incinmiş yanlarını, güçlü duruşlarını ve zamanla kendilerini nasıl yeniden kurduklarını duygu dolu bir dil ve içten bir anlatımla sunuyor. Mevsimlerin dönüşünü arka fonda tutan her satır, okuru kendi “veranda”sına davet ediyor. Kimi zaman bir yaz akşamının esintisi, kimi zaman bir iç konuşmanın fırtınası, kimi zamansa hiç söylenmemiş kelimelerin oluşturduğu sessizlikle buluşturuyor.