Ölüm çiçeği, geceyi ikiye bölen bir zarafetle açtı.

Gecenin son perdesi açıldığında herkes kendi payına düşen karanlıkla yüzleşir.

Zaman, Lavin ve Kartal’ın izlerini takip etmekten yorulmuştu; artık onları başka bir eşiğe sürüklemek için nefesini tutuyordu.

Kartal ile Lavin, son oyunun ilk hamlesini yaptılar. Aklın sınırlarını zorlayan o oyun, sonunda deliliğin kapısını aralamıştı.

Bazı kayıplar insanı öldürmez… Fakat insanı başka biri yapar.

Gökyüzünde bir yıldız parlar,
ve muhakkak bazı insanlar
toprağa çiçekten daha yakındır.