Bir kültür diğer kültürler üzerinde hangi yollarla hegemonya kurar? Bir şiirin sıfatları, bir hikâyedeki tekrarlar, bir filmin mekânları ya da bir resimdeki renk seçimleri bu hegemonya hakkında bize ne söyleyebilir? Uzak Ülke’de Franco Moretti Amerikan kültürünün özgünlüğünü pek çok çarpıcı karşıtlık üzerinden çözümlüyor: Walt Whitman’la Charles Baudelaire, Ernest Hemingway’le James Joyce, Arthur Miller’la Bertolt Brecht, Westernlerle kara filmler, Edward Hopper’la Vermeer... Şiirden romana, tiyatrodan sinemaya ve resme uzanan bu karşılaştırmalarda sanatsal biçim üç temel boyutuyla ele alınıyor: teknik, tarih ve haz. Yapıtların dili ve biçimi, ortaya çıktıkları tarihsel koşullar ve kendi dönemlerinin okurlarına ya da izleyicilerine hitap etme güçleri birbirleriyle ilişkileri içinde inceleniyor. Moretti’nin Stanford Üniversitesi’nde verdiği edebiyat tarihi derslerinden doğan Uzak Ülke, Avrupa ile Amerika arasındaki kültürel ve estetik ilişkileri tarihsel bir dönüşümün göstergeleri olarak okuyor. Modern kültürün ağırlık merkezinin nasıl yer değiştirdiğini ve Amerikan kültürel hegemonyasının hangi estetik biçimler aracılığıyla kurulduğunu sorguluyor.