Onca susuşun ardından “Nazlı’nın odasını da mı görmeyeyim?” dedi. Nasıl gülmeyeyim? Ozan, ahırın önünde oturup
oyuncak fincanda çay içerken annem onun neden içeri gelmediğine anlam veremedi. Niçin ince belli bardakları
kullanmadığını kaç kez sordu bilmem. Bulaşık çıkmasın dedim diye bana kızdı, oysa oyuncak fincanlar Ozan’ın
arzusuydu. Kalbimi okşamadı dersem yalan olur. Çünkü kanaya kanaya büyüdüğüm avluya bakarken hafızama
çektiğim son fotoğrafta; rahmetli Nazlı ve ahırın önünde oyuncak fincanında çay içen sevgilim vardı. Şavşat defterim
böylece kapandı.
Egenin küçük bir adasında Ozan ve Bahar dans ediyor… Canımı sıkan tüm anlarda bu cümleyi kendime kurup
sarmaşıklı tavernalar arasında dans ettiğimizi hatırlayacağım ve mutlu olacağım. Söz veriyorum. Öpüşmek de dans
etmeye dahil biliyor musunuz? Güzel bir dansın sonunda dudaklar buluşup birbirini tebrik ediyor. Uzun boylu bir
buluşma değil bu. Ama şart mı, şart.