Belki de hayat, alınanlarla verilenlerin hesabı değildi yalnızca. Asıl mesele, ikisinin arasında kalan boşluğa ne yaptığıydı insanın.
Kimi o boşluğu korkuyla kapatır kimi öfkeyle doldurur kimi de başkasının adına oraya bir biçim çizerdi. Oysa bazı aralıklar kapatılsın diye değil, oradan geçen sesi duyalım diye kalırdı.
Bir canlıyı, bir insanı, bir yarayı sevmek; onu tamamlamak değil, tamamlanmadan da var olabileceğine inanmaktır.
Ve belki huzur denen şey, insanın sonunda şunu kabul ettiği yerde başlardı:
Her boşluk bizim elimizle dolmayacak; bazıları, dokunmadığımız için anlamını koruyacaktı.