Fîkîh Usulü (Usûl-i fîkîh) ilmi şer’i delillerden ve onlardan birtakım şer’i-amelî hükümlerin çıkarılmasına yarayan kurallardan bahseden bir ilimdir. Başta Kitap ve sünnet olmak üzere şer’i delilleri, bu delillerden çıkarılan şer’i hükümleri ve söz konusu hükümlerin adî geçen delillerden çıkarılma yol ve yöntemlerini inceleme fonksiyonu itibariyle Fîkîh Usulü ilmi yalnızca fikhin değil, bütünüyle İslam ilimlerinin kapsamlı ve ortak bir yorum metodolojisi niteliğindedir. Elinizdeki eser Hanefî mezhebine mensup Nizamüddin Ebû Ali Ahmed b. Muhammed b. İshâk eş-Şâşî’nin (7/13. yy.) Usûlü’ş-Şâşî (Usûlü’l-fıkh/Fıkıh Usulü) adlî kitabıdır. Nizamüddin eş-Şâşî, Moğolların Abbasî hilafetine son verdikleri ve İslam dünyasının büyük siyasi çalkantılar içerisinde olduğu bir dönemde (VII/XIII. Asîr) yaşamış ve bu hercümerç içerisinde Usûlü’l-fıkh adlî muhtasar bir usul kitabı kaleme almıştır. Bu eser özellikle Orta ve Güney Asya bölgelerinde şöhret kazanmış ve çeşitli medreselerde Fîkîh Usulü ders kitabı olarak okutulmuştur.