Bazı hikâyeler yüksek sesle başlamaz.
Bir çığlıkla değil, bir fısıltıyla doğar.
Bu roman bir kadının hayatını anlatmıyor sadece.
Bir hafızanın nasıl şekillendiğini, nasıl yaralandığını ve nasıl silinmeye başladığını anlatıyor.
Umay.
Bir kız çocuğu.
Bir öğrenci.
Bir öğretmen.
Bir eş.
Bir anne.
Hayatı boyunca iz bırakmaya çalıştı.
Çocukların çantalarına notlar koydu.
Yıllar sonra açılmak üzere mektuplar yazdı.
Kimsenin yalnız kalmaması için kelimeler biriktirdi.
Çünkü biliyordu:
İnsanı iyi eden de kötü eden de çocukluk anılarıydı.
Ama hafıza bazen adil değildir.
Geçmiş susturulsa bile kaybolmaz.
Görmezden gelinse bile iz bırakır.
Ve bazen, insan en çok kendini kaybederken direnir.
Bu kitap:
Susmanın erdem sayıldığı odalardan; görünmez kırılmaların biriktiği evlere, dağ başındaki ahşap bir kulübeye kadar uzanan bir yolculuk. Bir kadının kendini arayışı.
Ve belki de en çok şunu soruşu: “Ben kimim?”
Eğer bir gün unutursam…
En azından bir yerde iz kalsın diye.