‘’Hayatımızda bazı karşılaşmalar vardır ki zamanın ironisini hatırlatır. Bir mühendis düşünelim; aklıyla dünyayı ölçer, hesaplar, kurar ama ruhunda sanatın sonsuzluğu vardır. Onunla geç karşılaşmak aslında zamanın bize oynadığı bir oyundur. Çünkü biz çoğu kez hazır olduğumuzda değil, geciktiğimizde buluruz hakiki insanları. İnsan ömrünü takvim yapraklarıyla ölçmeye başladığı anda yanılgıya düşer. Oysa hayat, yaşla değil cesaretle ilerler. Toplum bize bazı görünmez cetveller uzatır: `Şu yaşta mezun olunur, bu yaşta evlenilir, şu yaşta başarı gelir.` Bu cetvellerin dışında kalanın geç kaldığı düşünülür. Oysa insanın iç saati, duvardaki saatten çok daha derindir. Hayatın anlamı, uzunlukta değil yoğunluktadır. Bir an, bir ömürden daha derin olabilir. Belki de bu yüzden bazı insanlar bizim için sonsuz olur. Çünkü onlar zamanın ölçüsünü aşar, hatıramızda bir yankı olarak yaşamaya devam eder.’’

Yazar Azmi Bakdur bu kitabında “Tutkulu Yaşayanlar” başlığı altında topladığı yazılarında mühendislikten, edebiyattan, sanattan, doğa ve kültür gezilerine uzanan geniş ilgi alanı içinde dolaşırken kendine has üslubuyla sade ve güçlü kelimelerle okurları düşündürmeye; yolculuklarında daha derin anlamlar aramaya davet ediyor.