1980’lerden itibaren küresel ölçekte yaygınlaşan Post-Fordist esneklik rejimi, yalnızca üretim biçimlerini değil, toplumsal ilişkileri ve kamu yönetimini de derinden dönüştürmüştür. Bu dönüşümün en görünür etkilerinden biri ise toplumsal cinsiyet ilişkilerinde ortaya çıkmıştır. Post-Fordist istihdam anlayışı, kadınları işgücünün vazgeçilmez bir parçası haline getirmiş ancak aynı zamanda düşük ücret, güvencesizlik ve ev içi sorumluluklarla birlikte iki yönlü bir sömürü mekanizması yaratmıştır.
Bu kitap, Türkiye ve Moğolistan kamu personel rejimleri içerisinde kadın ve erkek çalışanlara ilişkin dinamiklerin, farklı kültürel bağlamlarda nasıl şekillendiğini ortaya koymaktadır. Araştırmacı, her iki ülkede yürüttüğü kapsamlı mülakatlar ve anketler aracılığıyla, kamu personelinin yükselme imkânları, görev dağılımı, performans değerlendirmeleri ve iş-özel yaşam dengesi gibi kritik alanlarda karşılaştıkları sorunları bütüncül bir bakış açısıyla incelemektedir. Elde edilen bulgular, Türk ve Moğol kamu yönetimlerini doğrudan personelin deneyim ve ifadeleri üzerinden karşılaştırmalı olarak değerlendirme olanağı sunmaktadır.