Bu çalışma, Türk dünyasının iki önemli kolu olan Özbek Türkçesi ve Türkiye Türkçesi arasındaki anlamsal ve işlevsel ilişkileri, çağdaş çeviribilim kuramları ışığında tespit etmek, bu iki lehçe arasındaki anlamlandırma ve eş değer bulma faaliyetlerine karşılaşılan yalancı eş değerlik sorunlarını bilimsel bir temelde tasnif etmek ve dil bilimsel farkındalık yaratarak lehçeler arası iletişime katkı sağlamak amacıyla kaleme alınmıştır. Araştırma süreci boyunca, her iki lehçenin ortak tarihî kökenlerinden gelen ancak coğrafi, kültürel ve siyasi faktörlerle farklı yönlere evrilen söz varlığı ve gramer unsurları; Orhun Türkçesinden başlayarak Eski Uygur, Karahanlı, Harezm, Çağatay ve Kıpçak Türkçesi evrelerini kapsayan tarihî bir bakış açısıyla mukayese edilmiş; ulaşılan veriler analiz edilmiştir. Yapılan incelemeler sonucunda, lehçeler arası aktarmanın sadece bir kelime yer değiştirme işlemi değil, aynı zamanda derin bir kavram alanı yönetimi olduğu görülmüştür.