Türkiye’nin dış yardım pratiğini stratejik, kurumsal ve ampirik boyutlarıyla ele alan bu çalışma, dış yardımın günümüzde güvenlik ve diplomasiyle iç içe geçmiş çok katmanlı yapısını analiz etmektedir. Türkiye’yi klasik donörlerden ayıran tarihsel ve kurumsal arka planı merkeze alan kitap, ülkenin “hibrit bir aktör” olarak sahadaki rolünü ampirik bulgularla tartışmaya açmaktadır. Farklı coğrafyalar ve tematik alanlar üzerinden yürütülen bu analizler, dış yardımın yalnızca ekonomik bir kaynak aktarımı değil, aynı zamanda küresel kalkınma mimarisinde dönüşüm yaratmayı hedefleyen stratejik bir enstrüman olduğunu göstererek literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.