Bazı bahçeler vardır; içinde herkes dolaşır ama kimse gerçekten kalmaz.
Timsahlarla Yüzer Gibi, tek bir güne sıkışmış bir zihnin romanı. Hazların yorulduğu, kaçışların ağırlaştığı bir eşikte geçer.
Bu roman dışarıdaki olayları değil, içerideki sesi takip eder. Söylenmeyenleri.
İyi olma zorunluluğunun açtığı çatlakları. Kendimize kurduğumuz kaleleri ve o kalelerdeki sessiz mahpusluğu…
Burada yüzmek kaçmak değildir. Tehlikeyi inkâr etmeden, suyun içinde kalabilmektir.
Timsahlarla Yüzer Gibi, yüksek sesli kırılmaların değil; insan zihninin karanlık ama tanıdık kıvrımlarının romanıdır. Okur, son sayfayı kapattığında “Ne oldu?” sorusundan çok, “Ben nerede duruyorum?” sorusuyla baş başa kalır.
Kaçtıklarımız, sustuklarımız ve kendimize söyleyemediklerimiz üzerine…