Tılki Kalesi, haritalarda küçük bir noktaydı aslında. Ama bazı insanlar vardır; küçük yerlerden büyük hikâyeler çıkarırlar. Ziya Bey de öyle yaptı. Unutulmuş bir köyde, unutulmaya yüz tutmuş bir gerçeği yeniden hatırlattı:
Toprak, ancak birlikte işlendiğinde bereketlenir. Bir muhtarlıkla başlayan yolculuk; zamanla kooperatiflere, ortak üretime, kadın emeğine ve yeniden filizlenen umutlara dönüştü. Köyde kurulan birlik, yalnızca tarlaları değil, insanların yüreklerini de değiştirdi. Kadınlar üretimin parçası oldu, gençler geleceğe tutundu, emek paylaşılınca hayat yeniden anlam kazandı. Tilki Kalesi’nde doğan bu model, köyün sınırlarını aşarak şehirlere, meclislere ve ülkenin vicdanına kadar ulaştı.
Bu roman; makamların değil emeğin, sözlerin değil alın terinin hikâyesidir. Yalnız kahramanların değil, omuz omuza yürüyen insanların destanıdır. Tıpkı ufka bakan iki genç gibi…
Geçmişten güç alan, geleceğe umut taşıyan bir yolculuk. Çünkü bazen bir köy değişir. Sonra bir ülke düşünmeye başlar. Ve her büyük dönüşüm, bir kişinin “Birlikte başarabiliriz.” demesiyle başlar.