Sütü fazla karışmış kahverengine dönüşmüş meşe yapraklarını aralayıp yüzeye çıkan mor mor menekşeler, kardelen çiçeklerinin, basma elbiseyi süsleyen çiçeklere benzer yeşil çimenleri süslemesi, keklik ve kuş seslerine tezat oluşturmuyordu. Keklikler, zemburlar kokularıyla vadinin en derinliklerine okşayıcı selamlar gönderiyordu.
Baharın aşkı ile serin serin esen rüzgar, Düzgün Baba’dan, Munzur’dan, ışkın ve kenger kokularını getirdiği gibi, birer ikişer gri bulutlarla masmavi gökyüzünü de süslemeye başlamıştı bile.
Biraz daha acele etmeleri gerektiğini biliyordu Mehmet. Zeynel Hoca’yı, İslamın şartlarını, Hızır’ı, Baba Mansur’u, Düzgün Baba’yı, Cemal Eftal’i, Kureyş Baba’yı daha sonra da düşünebilirdi. Acele etmeleri gerekiyordu. Ama öyle bile olsa düşünmeden de vazgeçemiyordu.