Onu aşağı çeken kin ve “yaracıkları” bıraktığı için, 
şu an tasasız ve kıvrak bir hâlde.
Hiçbir şeyin olmadığı yerde ne vardır?
Hiçbir şey olmadığında bile var olan mekân; “tasasız ve kıvrak”a dönüştürülen ben olsam.
Hiçlik hâli telaşlandırsa da daha cazip geliyor; maddesellikten uzak olma hâli.
Bir şey hep var mı?
Bir şey, biz ketum hayvanlar olsak da 
olmasak da hep var mı?
O nârâ beni irkiltti. Yetip yetişip yeşertti. Bu ruh nardır, nârâdır, mânâdır ve candır. Mutlaktır ve mutlaka vardır; özdedir. Zaman nârâda mutlaka vardır, mutlakça vardır; mânâca derindir ve bence güzeldir.