Tayyar, salonun bir köşesinde Hz. Cafer’in heybetinden etkilenmiş bir şekilde izliyordu. Zünefer’in kalbi ise küt küt atıyordu; rahiplerin bu küçük ayrıntıyı büyük bir krize dönüştürmeye çalıştığını görüyordu.
Necâşi, Cafer’e dönerek sordu: 
"Neden önümde eğilmediniz? Bu bir saygısızlık mıdır, yoksa inancınızın bir gereği mi?"
Cafer bin Ebu Talib, bir adım öne çıktı. Sesi sarayın tavanında yankılandı:
"Ey Hükümdar! Bizler sadece bir olan Allah’ın huzurunda eğiliriz. Rasûlümüz bize insana secde etmeyi yasaklamıştır. Size olan saygımız kalbimizdedir, lakin alnımız sadece Yaradan’a aittir."
Bu cevap, salonda buz gibi bir hava estirdi. Gregorius öfkeyle homurdanırken, Keşiş Barnaba hafifçe gülümsedi.