İnsan konuşamadığı için değil, konuşursa içinde kurduğu o alışkanlık, tahammül ve kabul duvarlarıyla örülü evin yıkılacağını, hayat düzeninin geri dönülemez biçimde değişeceğini bildiği için susar ve hakikatleri, anahtarı en derin kuyulara atılmış o en dipteki kilitli odada saklar.
Aslında suskunluk sanıldığı gibi sessizlik değildir; sessizlik durur, suskunluk ise içeride sürekli işleyen bir saat gibi çalışır. Zira insan sustukça hafiflediğini zannederek yanılır çünkü her sustuğu cümle, omzuna eklenen yeni bir yüke dönüşür ve nihayetinde insan, en çok sustuğu yerden hayatını azar azar kaybettiğini anlar.
Ankara’nın sonbahar ayazında, Cinnah Caddesi`ndeki ofisinde kız kardeşi Ayşe’nin faili meçhul cinayetinin acısıyla savrulan başarılı Avukat Elif Aksoy’un kapısı, geçmişin derinliklerinden sızıp gelen eski bir kartpostalla çalınır. Kartpostalın üzerinde mühürlü bir geçmişin ilk halkası olarak yalnızca iki kelime yazılıdır: "Cebeci 1979"

Bu iki kelime, işlemediği bir cinayetin bedelini 44 yıl boyunca dört duvar arasında, gençliğini feda ederek ödeyen Kadir`in gecikmiş haykırışıdır. Zamanında her şeyi gördüğü hâlde korkuyla susmayı seçen, melek yüzlü bir anne ve o ağır sessizliğin diyetini yıllar sonra canıyla ödeyen günahsız bir neslin hikâyesidir Suskun Tanık.