Okay başını indirdi. Etrafına bakındı. Baş dönmesi azalmıştı. Yüksek sesle:
“Bak, görüyor musun? Dallar aynı kök ve gövdeden. Ama farklı uzayıp farklı dallar vermişler. Bazılarının hayat hikayesi kısa sürmüş. Hiçbir iz bırakmaksızın. Hikayesi yarıda kalan olmuş. Bazıları sağlıklı ve mutlu bir hayat sürmüşler. Bazıları ise son gördüğün dal gibi. Öldürücü yara ile mücadele etmiş. İçindeki kanseri dışarı atmış. Yaralarını sarıp hikayesine devam etmiş. Yeni dallar, sürgünler vererek göğe yükselip güneşe uzanmış…”

* * *
Notu alıp okumaya başladı:
"İçi dışı birsin. Sade, güzel ve karakterli birisin. Ve bunları ilk defa duymadığına eminim. Sana başka bir şey söylemek istiyorum. Bu özelliklerinle kalır, etrafında senin gibi insanların toplanmasını beklersen bu felaketin olur. Bu hiçbir zaman olmayacak. Çoğu zaman kötülerin hedefi olacaksın. Onlardan korunmak için başka yetenekler edinmelisin…”
Temmuz’un gözleri doldu:
“Hayat işte. Derya deniz. Bir yolculuk nasıl başladı nasıl bitti…”