Hapishanede yıllar geçti. İşkence gördü.
Aç kaldı. Yalnız kaldı. Ama teslim olmadı.

Orada öğrendiği şey şuydu:
Bir insan her şeyini kaybedebilir ama inancını kaybetmediği sürece yenilmez.

Serbest kaldığında artık genç değildi. Fakat içinde büyüyen bir ateş vardı.

Gazze`ye döndüğünde sokakları eskisinden daha yıkıktı.

Ama insanların gözünde hâlâ bir ışık vardı. O ışık için yürümeye başladı.

Ve yıllar sonra, adının düşman telsizlerinde fısıltıyla anıldığı noktaya geldi.

Ama o hâlâ kendini o mülteci kampındaki çocuk gibi görüyordu.

Çünkü ne kadar yükselirse yükselsin, içindeki şey aynıydı: Bir gün eve dönme arzusu.