Çîroka Şîzoyê ne tene ya vê serdemê ye, çîroka hezaran kes û civakekê ye ku jiyaye û dijî û li ber çava ye. Di şanoya Şîzo`yê de, şer û hemû neyîniyên bi tewereya şerî bandora xwe li ser jiyana mi¬rovî dike çi derûnî û çi jî civakî bi hemû berfirehiya xwe pêşberî mirovî dike. Lîstik, ku li goristanekê derbas dibe, li ser qey¬ranên nasna¬meyê yên ku ciwanekî Kurd ku di leşkeriyê de miriye, disekine. Karêkterên razber cih digrin û hêmanên şanoya tirsnak hatine bikaranîn
  Ferd, berî ku cîhana xwe ya takekesî ava bike, ew hêza ku (malbat, civak, dewlet, hwd.)derdora wî bi dîwarên stûr pêçandine nahêle ferd “wekî xwe” hebe, pêngavan biavêje. ji ber vê yeke ferd di¬keve nav tirşen ji fikaran. Ev jî wî ber bi rêwîtiyeke navxweyî ve dibe ku ev jî şîzof¬reniyê dide destpêkirin. Di Şîzo`yê de, ya ku biawayekî diyarker tê dayîn biyanîbûna peyamê ye. Zimanê mijara gotinê jî, ne ew zimanê çar¬çowekirî yê di ferhengan de ye, zêdetir perçeyên ku lê tê nihêrtin û cu¬dahîyên di têgihîştinê de ne.
 Muhsîn Ozdemîr