Di “Şiverêk”ê de hunê xwe bigîhînin welatekî ji êşê.

Êş dibe helbest,helbest dibe hesret

û careke dinê xwe bi şaêr dide nivisandin…

TENÊTÎ

Tariya şevê,

Ronîheyv,

Bîrewerên tolaz,

Qedeheke tijî,

Û li ber Çemê Dîjleyê

Min tenêtiya xwe berda

Çû…

Çû mîna kelekekê

Her tişt bi nîvî ma

Li binê dara biyê

Qedeh giriyan

Û ez giriyam…