Onlar burçları farklı olarak 1960 Yılında doğan iki kız çocukları.             

Yengeç Burçlu, Konya yakınlarında bir pancar tarlasında üstü eskimiş naylon kaplı bir bostan alçağında doğdu. Bir günlük bebek iken ağzına gümüş kaşık uzatılıp bir daha çekilmedi. Yorulduğu yere han kurulup güzel evlerde sevgi içinde büyütüldü. El üstünde tutulma o kadar abartıldı ki, çevresi ona “Kral Kızı” sanını yakıştırdılar. Başarı, kariyer grafiği hep yükseğe yön çizdi. Sonuçta kadın hakları savunucusu, tanınmış yazar, kürsüsü olan felsefe profesörü oldu. Adı Tolunay’dı…

 Akrep burçlusu, çalışmaktan başka çaresi, adının anlamından başka övünecek bir şeyi olmadığını; kötülüğün iyilikten daha kolay öğrenildiğini küçük yaşlarda öğrendi. Kendisine verilen “Kuyruğu Boklu Kedi” sanını unutmadan andız fidanı gibi tek başına, kendini büyüttü El üstünde değil, gerektiğinde kullanmak için hep el altında tutulduğunu anladı. Ne yaptıysa kendi yaptı. Kendine yaptı. Zaman zaman akrep olup kendini soktu.

Kızların yolları, değişik noktalarda kesişti. Sonrasında kaçmalar, yakalamalar, yakalayınca tırmalamalar, ezmeler, üzmeler… Yaşam denilen uzun serüvenin içinde biri diğerinin sinsi gölgesi oldu. Dünya yuvarlak. Öyle olmasaydı olaylar bumerang gibi başladığı yere varmazdı. Hem de Akrebin: “Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin,” deyip kaybolmak için gittiği yer ve zamanda…