Gün Aksa Alatan, Boris Karalav’la arasında bir denge kurmaya çalışırken bir yandan burun buruna kaldığı ölüm oyunundan sağ çıkamayacağına inanmaya başlamıştır. Boris’in annesi ile kendi içinde kurduğunu sandığı bağın onu gün geçtikçe zehirlediğinden haberdardır. Hiç beklemediği bir geçmişin kapıları onun için bir bir açtığında ise geri dönmek için çok geçtir. Örgütün görünmeyen, kanla beslenen yüzünü keşfettikçe savaş meydanı genişler, Aksa’nın cesaret bile edemediği hakikatler karanlıktan sökülüp karşısına dikilir.

“Sonuca götürmez her doğru, bazen yanlışı sevmek de bir günahı tanımakla başlar. Öldürmek gibi. Kaybetmek gibi. Kendini. En çok kendini.”

Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.