Paramla her şeyi mümkün kılarım zannettim. İnsanları birer robot gibi kullanacağımı vehmettim, fakat tam manasıyla evdeki pazar çarşıya uymadı. Senin hakkın var… Belki de bütün bu işte baş kabahatli benim. Sen onu seviyorsun. Her şeyin üstünde seviyorsun, halbuki ben onu her şeyimin içinde sevdim, her şeyimin içinde o da benim saadetimin bir parçasıydı. Fakat diğer şeyleri onunla değişmek mecburiyeti karşısında kalınca, tereddütsüz milyonları seçtim. Kabahatli benim. Tehlikeli bir oyun oynadım. Kaybettim.

Sevdiği Bendim her şeye sahip olmak isterken elinde ne varsa kaybetmenin eşiğine gelerek kendi kurduğu oyunun kurbanı olan Nuran’ın hikâyesini anlatıyor.
Nuran ve onun entrikasına çekilen çocukluk arkadaşı Selma, Suat Derviş’in aşk ile para, kalp ile mantık ikilemlerinde gelgit yaşayan kadınlarından. Derviş, romanı hem bu iki genç kadının hem de Nuran’ın kocası Macit ve sevgilisi Yılmaz’ın gözünden derinlikli bir şekilde anlatırken, ters köşe finaliyle külliyatının en önemli yapıtlarından birine imza atıyor.
Ünlü senarist Melek Gençoğlu, “Benim Suat Derviş’im” başlıklı sonsözünde Suat Derviş edebiyatının ayırt edici yönlerinden birini vurguluyor:
“Suat Derviş yargılamaya müsaade etmez, karakterleri kendi kendilerine bunu gerçekleştirirler çoğunlukla. Okuyucuya sorgulamak kalır ki, o müthiş kalem sayesinde o kadar yakından tanıdığımız ve özdeşleştiğimiz karakterle empati kurabilir, ‘Ben olsaydım ne yapardım?’ sorusunu sorarız kendimize.”