Hasta: Peyman. Teşhis: Sürgün. Tedavi: Devam ediyor. Prognoz: Belirsiz.

Babasının sesini hatırlamıyor — sadece öksürüğünü, sonra susuşunu. O günden beri acıyı okumayı biliyor, duymayı değil.
Üniversite, kaybedilen arkadaşlar. Çatışma bölgeleri, yargılamayan hayvanlar. Sonra sürgün: Yabancı bir dilde yeniden doğmak.
Bir yaban hayvanları merkezinin çevresinde, kuralsız bir topluluk büyür — farklı dillerden, farklı kayıplardan insanlar. Ortak olan geçmişleri değil, taşıdıkları sessizlik.

(Belki de bu Peyman, bir başka hikâyede bir dağı arayan o veterinerdir. Sessizlik, adı taşıyan herkeste aynı ağırlıktadır.)

Sessizliğin Anatomisi; bir neşterle değil, bir tanıklıkla açılan yaraların romanı.