Sen yoktun…

Ama cümleler seninle doluydu.

Her satırın ardında bir özlem,

Her dizenin içinde yarım kalmış bir hikâye vardı.

Bu kitap;

Ne zaman dönersin diye değil,

Dönmeyeceğini bile bile yazılanların kitabı.

Bir bekleyişin, bir suskunluğun

Ve en çok da bir kalbin iç dökümüdür.

Bazı sevgiler kavuşmaz,

Bazı şiirler susar ama kalpten silinmez.

İşte bu sayfalar,

Senin adını anmadan,

Sana en çok “sen” diye fısıldayan şiirlerle dolu.

Çünkü…

“Sen Yokken Yazıldı”

Ama her harfine sen dokundun