16 yaşında genç Şehzade Mehmet Han’ın beş yüz kişilik ordusu, Amasya’ya Timur`un atadığı Kara Devletşah’ın karargâhına ilerliyordu. Hayatının destana dönüşeceği ilk adımdı bu. Timur’a, Karamanoğulları’na, Bizans`a, kardeş şehzadelere, dünyaya yenilmez olduklarını belki, Herkül’ü, Üç Yüz Spartalı’yı kıskandıracak, inadına Osmanlıyı yeniden öncekilerin yüzyılda kazandığı toprakların hepsini Mehmet Han alacaktı. Hadsiz ihanete uğrayacak otuzdan fazla savaşta vücuduna kırk kılıç yarası alacaktı. Kendinden iki üç katı orduları olan inatçı soydaşlarını yenip birliği sağlayacaktı. İhanetlerden anksiyete hastası olup yatağa düşüp melankolik olacak, hekimi, şeyhi, “Hastalığı sevgisizliktir, ilacı sevgidir.” diyecekti. Sultan`da dost istiyordu. Hastalık onu daha savaşçı yapacaktı. Yakalanıp getirilen Karamanlı Mehmet`i ve diğerlerini defalarca affedecek. Ancak, bir daha ihanet edeceklerdi. Ayağa yeniden kalkıp genç şehzade, bu kez Venedik ve Macar üstüne yürüyüp beylikler tarafından yine yalnız bırakılıp tek başına kısıtlı ordusu ile Macar ve Venedik`le savaşacaktı. En büyük din isyanı Bedreddin’i yenecekti. Otuz dört yaşında ölüm döşeğinde, “Çektiğim acıları kimse çekmedi.” derken doğru idi. On bin kişilik ordusu ile on yılda yüzyıllık iş yapmış; Fatihlerin, Yavuzların yolunu açmıştı. Bu aksiyona o iki metreye yakın vücudu artık dayanamamıştı. Kim bilir yaşasaydı, cihat arzusu ve büyük ordulara sahip olduğunda belki tüm Avrupa’yı fethedip, Timur ve Cengizhan’ı da geçecekti. Sultanın ıstıraplı romanlaşmış hayatını hüzünle okuyacak, “Sen diğerlerinden üstün müydün?” diyeceksiniz.