Varlık, kendi hakikatini arayan upuzun, çetin bir yolculuk. Kan ile yazılan, can ile ödenen bir hakikat. İnsan, yeryüzüne atılmış bir tohum misali, çatlamak ve büyümek zorunda. Büyümek… Kabuğunu kırmak. Acı verici bir eylem. Ölüm, bu büyümenin en nihai, en sarsıcı evresi. Sıradan bir son değil, devasa bir başlangıç. Karanlığın yırtılması. Bir şahitlik makamı. Ölümün sıradanlaştığı, hayatın ise ucuz bir metaya dönüştüğü çağımızda, durup derin derin düşünmek zorundayız. Şehadet… Sadece bedenin toprağa düşmesi midir? Yoksa ruhun, paha biçilemez bir ülkü uğruna şaha kalkması mı? Kanla atılan bir imza. Varlığın merkezine yapılan sarsıcı bir yolculuk.

Elinizde tuttuğunuz “Şehid” adlı bu kıymetli metin, tam da bu yolculuğun felsefi rotasını çiziyor. Modern çağ, kavramların içini sinsice boşaltan devasa bir makine. Kelimeler yorgun. Anlamlar kayıp Kutsal ifadeler, seküler zihnin acımasız dişlileri arasında un ufak edilmekte. Şehadet mefhumu da bu amansız kıyımdan maalesef nasibini alıyor günümüzde. İçi boşaltılmış, sadece millî bir hamasete indirgenmiş, uhrevî köklerinden koparılmış yüzeysel bir “kahramanlık” anlatısına dönüşme tehlikesiyle karşı karşıya. Ulus devletlerin soğuk duvarları arasında yankılanan, asıl bağlamından kopuk bir teselli cümlesi mi salt? Değil. Kesinlikle değil. Şehitlik, İslam düşüncesinin tam kalpgâhında atar. Tevhidin eyleme dönüşmüş, bedene bürünmüş halidir. Canı, cananı, bütün varı feda edebilme iradesi. Satın alınamaz, boyun eğdirilemez bir duruş. Allah’a verilmiş kesin bir söz. Modern insanın derin anlam krizine, varoluşsal bunalımına çarpılan sert bir tokat. Kendine gel çağrısı. Boğucu kapitalist çarkların arasında sadece tüketerek var olabileceğini sanan günümüz insanına, uğruna can verilecek yüce değerler bulunduğunu hatırlatan mukaddes bir isyan.